Spelen we vooral zondagsschooltje (liedjes, verhaal, werkjes, ranja), of nemen we het geestelijke potentieel van kinderen serieus door hen al van jongs af aan voor te bereiden op hun roeping/bediening? Dat is de vraag die naar boven komt als je Becky Fischer's bijzondere boek leest. Al 15 jaar helpt ze kinderen om God's stem te verstaan, de Heilige Geest te ervaren, te bidden, zieken te genezen, het Evangelie door te geven, en te leven met de realiteit van tekenen en wonderen.

Fischer legt op een inspirerende en gebalanceerde manier uit hoe je kinderen kunt discipelen en op een speelse wijze kunt helpen in de gaven van de Geest te functioneren. Ze geeft tal van voorbeelden waar ouders en kinderwerkers veel aan kunnen hebben. Ik citeer twee leuke verhalen uit haar boek.

DE OGEN VAN OPA

De opa van de tweejarige Ivy had in zeer korte tijd een ernstige oogafwijking ontwikkeld. De dokter zei dat het netvlies had losgelaten. Een operatie zou slechts 50% kans op verbetering opleveren, maar opa besloot dat dit de enige hoop was die hij had om nog normaal te kunnen zien, dus hij liet het doen. Volgens de dokter was de operatie een succes, maar om de een of andere reden wilden opa's ogen niet echt genezen. Hij kon geen fel licht meer verdragen en moest een speciale zonnebril dragen die zijn ogen aan alle kanten beschermde tegen de onplezierige stralen.

Er gingen twee maanden voorbij zonder dat er enige verbetering optrad. Op een middag ging hij op bezoek bij Ivy, hij was erg ontmoedigd. Het was moeilijk om hem te bemoedigen, niemand wist wat te zeggen, en uiteindelijk ging hij weer weg. Toen hij al buiten stond rende Ivy naar haar moeder en vroeg "Waar is opa?" "Hij is net vertrokken" zei haar moeder, en Ivy begon te schreeuwen: "Nee", en ze holde weg om te kijken of ze hem nog zag. "Opa, Opa! Wacht! Ik moet nog iets doen!" Ze rende zo vlug ze kon over de stoep. Opa bleef geduldig op haar wachten, tilde haar op en zei: "Wat wil je doen?" "Ik wil een kusje op uw ogen geven!" en meteen haalde ze zijn bril weg en gaf op elk oog een kusje en zei: "Jezus!" Daarna zette ze de bril weer terug. Nu ze klaar was liet ze zich weer uit zijn armen glijden en ging terug naar huis en speelde verder.

Binnen een week waren de ogen van opa totaal genezen en kon hij weer terug naar zijn werk.

PROFETISCH FIETSEN

Leren fietsen zonder zijwieltjes was op een zeker moment Ivy's grootste passie (ze was toen vier jaar). Voor mensen die haar een beetje kennen staat het als een paal boven water dat Ivy het niet snel opgeeft. Maar toch, na een dag lang proberen, tot het avondeten aan toe en zelfs met de hulp van papa, kreeg ze het toch nog niet voor elkaar. Ze moest naar huis om te eten en was voor die dag verslagen. Ivy was doodmoe van haar pogingen om te fietsen.

Terwijl ze aan tafel zat viel ze af en toe in slaap boven haar bord. Toen schoot ze opeens vol nieuwe energie van haar stoel en schreeuwde: "Mama, Mama! Jezus heeft me net laten zien hoe ik moet fietsen. Denk je dat papa me nog een keertje wil helpen vanavond?" vroeg ze, en met toestemming van haar moeder rende ze naar buiten.

Een paar minuten later ging de moeder ook naar buiten om te zien hoe het met haar dochter ging, en daar ging ze; zo groot als ze was reed ze over de stoep heen en weer op haar fiets zonder zijwieltjes. "Wat is er gebeurd?" vroeg de moeder. Ivy's vader antwoordde: "Ik weet het niet. Ze kwam naar buiten rennen, stapte op en ging er zonder probleem op haar fiets vandoor."

Becky Fischer, 'Een nieuwe kijk op kinderwerk in de 21ste eeuw. Een oproep tot radicale verandering', Uitgeverij Bread of Life, 247 pag., € 15,95 (ISBN 90-75226-80-2)