Door: Marc van der Woude

Over de hele wereld zien we dat de Gemeente van Jezus groeit in eenheid. Eeuwenlange scheidsmuren brokkelen stukje bij beetje af. Onder jongeren zijn zijn de kerkelijke verschillen allang geen 'issue' meer. "Dat zijn typisch achterhoedediscussies" zei een Gereformeerd-Vrijgemaakte jongeman onlangs toen we erover spraken. De EO Jongerendagen en het postmodernisme hebben hun werk gedaan. Dat biedt hoop. Het geestelijk landschap van Nederland kan blijkbaar binnen een generatie van aanzien veranderen.

Sociale verzoening
Uit onderzoek van The Sentinel Group (de uitgever van de 'Transformations'-video) blijkt dat 'sociale verzoening', het opruimen van blokkades die de eenheid belemmeren, een belangrijke factor is voor geestelijke doorbraken in de stad. Als de Gemeente van Jezus groeit in eenheid, krijgt ze namelijk meer geestelijke autoriteit. Eeuwenlang heeft satan door verdeeldheid de kerk in een zwaktepositie gehouden. En wij hebben dat toegelaten en er zelfs van harte aan meegewerkt. Het is hoog tijd om ons daarvan te bekeren. Dan kan Gods kracht weer in Zijn Gemeente komen, zullen 'tekenen en wonderen de gelovigen volgen' en zal Hij 'dagelijks toevoegen aan de kring die behouden worden'.

Verbond van eenheid
Maar eenheid is geen makkelijke weg. Het gaat ons iets kosten. Zo kostte het voorganger Julio Ruibal in Cali zijn leven. Letterlijk op zijn graf sloten de 200 geestelijk leiders van de stad een 'verbond van eenheid'. "Vanaf deze dag willen wij in eenheid met elkaar optrekken. Laat Julio's bloed en de Heilige Geest ons samen mogen binden," verklaarden ze. Ze kozen er bewust voor om hun eigen gemeente-agenda's ondergeschikt te maken aan de gezamenlijke visie van God voor de stad. Dat heeft consequenties. Zo besloten deze leiders om altijd positief over elkaar te spreken, kanselruil toe te passen, de gezamenlijke stadsbrede activiteiten altijd voorrang te geven boven de eigen gemeente-activiteiten en om samen 1.000 nieuwe gemeenten te stichten.

Kun je oprecht blij zijn?
Als ik een seminar over eenheid en stadsstrategie geef, vraag ik de leiders wel eens: "Stel je eens voor: je hebt je jarenlang ingezet voor je gemeente en ziet nauwelijks enige aanwas. En dat terwijl de baptistengemeente op de hoek groeit. Niet zo'n klein beetje, maar explosief! Een groot aantal van die nieuwe leden zijn zelfs nieuwe christenen. Kun je dan toch oprecht en van harte blij zijn met de groei van de baptistengemeente ook al groeit je 'eigen' gemeente niet?" Netto gaat de Gemeente van Jezus in de stad er immers op vooruit. Maar om dat perspectief te kunnen omarmen, moet je sterven aan jezelf en je eigen ambities en dat doet pijn. Toch is dat de sleutel voor echte eenheid.

Sterven aan jezelf
Ik denk dat het niet 'toevallig' is dat Jezus vlak voor zijn sterven, toen hij in Gethsemane door een crisis ging, bad voor eenheid onder zijn volgelingen. Juist op dat moment toen Jezus 'stierf aan zichzelf' en zich toevertrouwde aan de Vader, drukte Hij dit diepe verlangen uit "dat zij EEN zijn, zoals Wij". Hij bedoelde daarmee niet alleen de baptisten, de pinksterkerken of de Nederlands Hervormden, maar ook de Toronto-gemeenten, de katholieken, de orthodoxen en de vele versplinterde huisgemeenten. Eigenlijk bedoelde Hij geen eens denominaties, maar Zijn volgelingen, waar deze zich ook bevonden.

Vrucht dragen
Een paar weken geleden belde een oudere dame me op en vroeg of ik een gemeente kon aanbevelen in de wijk waar ze woonde. Ik zei dat ze kon kiezen uit zes verschillende gemeenten in die wijk: Nederlands Hervormd, Rooms-Katholiek, Volle Evangelie, Charismatisch, Vergadering van Gelovigen en een huisgemeente. Haar reactie verbaasde me: "U denkt toch niet dat ik naar de Nederlands Hervormde of Rooms-Katholieke kerk ga? Die mensen zijn geen eens christen." Nederland op z'n smalst. Ik blijf erbij: als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, kan zij geen vrucht dragen...