Door: Marc van der Woude

Jonge mensen spelen een belangrijke rol in God's heilsplan. Misschien omdat ze nog fris en vol verwachting zijn van wat God door hen heen zou kunnen doen. Misschien omdat God het leuk vindt om 'onaanzienlijke' mensen zoals kinderen en tieners te gebruiken om de boel wat op te schudden. Misschien omdat zij met meer onbevangenheid God kunnen vertrouwen. Wie zal het zeggen?

Eigenlijk is dat altijd al zo geweest. Samuel was nog een kind toen hij door God werd geroepen om een geestelijk leider te vermanen. David had op jonge leeftijd al zo'n vertrouwen in God ontwikkeld dat hij de confrontatie met een nationale tegenstander, Goliath, aankon. Jozua bracht als jonge leider al veel tijd door in Gods aanwezigheid. Jezus gaf op 12-jarige leeftijd onderwijs in de tempel en iedereen stond versteld van zijn wijsheid. Timotheus kreeg als jongeman de verantwoordelijkheid om gemeenten in Griekenland en Klein-Azie te begeleiden. God heeft er blijkbaar geen probleem mee om kinderen en jonge mensen verantwoordelijkheid te geven en te gebruiken.

Ook in de kerkgeschiedenis is dat een opmerkelijk fenomeen. Veel opwekkingen, zendingsbewegingen en maatschappelijke vernieuwingen zijn begonnen met relatief jonge mensen. Denk aan Willibrord, Franciscus van Assisi, Evan Roberts, Martin Luther King en George Verwer. Mensen met een sterk roepingsbesef en de bereidheid offers te brengen om hun visie te verwezenlijken. En ook vandaag de dag gebruikt God jonge mensen die hun nek durven uitsteken. In de internationale editie van Joel News stond enige tijd geleden het verhaal van de 18-jarige Deense Marianne Larsen die het - met succes - opnam tegen de invloed van de porno-industrie in haar land.

"Daarna zal het geschieden, dat Ik mijn Geest zal uitstorten op al wat leeft, en uw zonen en dochters zullen profeteren; uw ouden zullen dromen dromen; uw jongelingen zullen gezichten zien." (Joel 2:28) Deze profetie ging in Handelingen 2 in vervulling ("Dit is het, waarvan gesproken is door de profeet Joel"), maar het bleef daar niet bij. Sindsdien heeft God door de geschiedenis heen zijn Geest op mensen uitgestort. En opvallend vaak op kinderen en jongeren. Zo werd de Hugenoten-opwekking in de Franse Cevennen gekenmerkt door kinderen en zelfs zuigelingen (!) die over mensen en steden profeteerden. De sleutelfiguren in de opwekking van Wales waren tieners en twintigers.

Internationaal is op dit moment een bijzondere ontwikkeling gaande. Steeds meer jongeren gaan over tot gebed en het starten van nieuwe gemeenten. Jongeren in meer dan 60 landen bidden 24 uur per dag, 7 dagen per week dat God zijn Geest zal uitstorten (www.24-7prayer.com). Onder de titel 'The Call' worden in verschillende landen gebedsmanifestaties gehouden waar tienduizenden jongeren op af komen. Elk jaar tussen Hemelvaart en Pinksteren houdt Soul Survivor een gebedstiendaagse voor jongeren (www.thecall.nl).

Jongerennetwerken wereldwijd bundelen hun krachten om de komende jaren EEN miljoen (!) nieuwe gemeenten te stichten in de jongeren- en studentencultuur. Dit is ongekend - God mobiliseert jongeren op een schaal zoals we nog niet eerder in de geschiedenis hebben gezien!

Als God mensen al op jonge leeftijd roept en gebruikt om vernieuwing te brengen, wat betekent dat dan voor de kerk in ons land? Op dit moment is een derde van de wereldbevolking onder de 16 jaar. In het Westen denkt en leeft het gros van deze jongeren volgens postmoderne waarden. Realiseren we ons dat de kerk van morgen er drastisch anders zal uitzien? Dat de kerk er zelfs anders MOET uitzien om de mensen om ons heen nog te bereiken met het Evangelie?

Veel gemeenten proberen wanhopig om jongeren 'vast te houden'. Als deze jongeren in zo'n verkrampt klimaat al met nieuwe ideeen voor geloofsexpressie komen, wordt dat in veel gevallen met theologische en liturgische bezwaren de kop ingedrukt. Ik geloof dat het niet verstandig, zelfs contra-productief is om jongeren in de kerk (in de zin van het kerkelijk systeem, de traditie) te houden. Dat deed Jezus ook niet. Hij koos 12 'jongelingen' uit om een tijdje intensief mee op te trekken in het leven van alledag (het was geen kerkelijke opleiding of bijbelschool zoals wij die kennen). Daarna zond Hij hen uit om het Evangelie van het Koninkrijk aan alle bevolkingsgroepen te brengen.

Als dit het voorbeeld is dat Jezus ons gaf, waarom verwachten we dan van christen-jongeren dat zij 'onze' kerkbanken blijven warmhouden en 'onze' kerkelijke traditie voortzetten? Laten we ophouden met die onzin. Bemoedig hen, rust hen toe en zend hen uit om nieuwe gemeenten te stichten die aansluiten bij de cultuur van vandaag. En onderhoud een goede persoonlijke relatie met hen (geen controle), zodat bemoediging en correctie kan plaatsvinden. De meeste jonge leiders hunkeren naar zo'n vertrouwensrelatie met bestaande gemeenteleiders, maar geven aan dat die openheid er blijkbaar (nog) niet is.

Ik hoop en bid dat jongeren die weten dat ze door God geroepen zijn, volop in hun roeping gaan staan. Wat een potentieel komt er dan vrij! Nederland kon pas geleden live meekijken hoe 12 jonge mensen in het Yorin-tv-programma 'Starmaker' met vallen en opstaan hun weg naar de top gingen. Ik hoop dat er nog eens een tv-programma komt (nee, niet bij de EO, maar bij Yorin of SBS) over 12 jonge mensen die door God gebruikt zijn om Nederland op zijn kop te zetten door overal nieuwe gemeenten te stichten...