Door: Wolfgang Simson

Stel je eens voor dat christenen in je stad of regio weer op twee plaatsen zouden samenkomen, net als in de Nieuwtestamentische tijd:

1. 'Van huis tot huis', gedecentraliseerd in vele huisgemeenten en
2. Regelmatige samenkomsten op een echt grote en centrale plaats, een moderne versie van de zuilengangen van Salomo, een grote hal of een stadion.

In de huizen delen christenen op een geloofwaardige manier hun leven met elkaar en 'etaleren' zo God voor hun omgeving. Door de grote stadsbrede vieringen accentueren ze hun eenheid in Christus. Samen vieren ze feest en versmelten als het ware in één visionaire, interkerkelijke evangeliebeweging. Daardoor kan het evangelie van het Koninkrijk van God, net als voorheen, hele steden en regio's veranderen. Niemand zou nog kunnen ontkennen dat "gij Jeruzalem hebt vervuld met uw leer" (Hand.5:28).

Op veel plaatsen in de wereld steekt dit 'tweesporenmodel' van de kerk (het kleinschalige gecombineerd met het grootschalige) de kop weer op, vooral sinds het begin van het nieuwe millennium. Het samengaan van huisgemeenten en stadskerk betekent het volgende: op het kleine niveau organische en op grote gezinnen lijkende gemeenschappen die in huizen (of op andere plaatsen waar het dagelijks leven van mensen zich afspeelt) samenkomen; op het grote stadsomvattende niveau regelmatige of onregelmatige grote samenkomsten van christenen, die onnodige barrières hebben overwonnen en begrijpen dat zij één zijn in Christus en één voor het oog van de wereld. Het is alsof de christenen zich hergroeperen onder invloed van een onzichtbaar magnetisch veld met twee polen, precies zoals het ijzervijlsel op de overheadprojector van de natuurkundeleraar. Wat is God hier aan het doen?

De gemeenschappelijke identiteit van de Kerk

Wat is het ware 'thuis' van de christelijke kerk? Waar ligt haar identiteit? Ik onderscheid vier niveaus waarop het christelijk leven zich in deze tijd afspeelt: het huis of de cel (niveau 1), de congregatie (de traditionele gemeente zoals we die kennen, niveau 2) de stads- of regio-omvattende vorm van kerk (stadskerk of viering, niveau 3) en interregionale netwerken van gemeenten (denominaties, niveau 4). Ik neem aan dat iedereen het er over eens is dat er ook een universele kerk bestaat, het Lichaam van Christus op deze aarde, die technisch gesproken niveau 5 zou zijn. In dit artikel belicht ik alleen de vier eerste niveaus.

1. De huisgemeente of cel is de meest basale expressie van de gemeente en bestaat doorgaans uit 3 tot 15 volwassenen. Hier kunnen mensen in een (h)echte relatie samenleven en daardoor elkaar discipelen. De meeste huisgemeenten functioneren als een lichaam; hun leden hebben persoonlijk contact met elkaar en delen hun leven met elkaar.

2. De congregatie (de één-voorganger-gemeente) is van middelmatige grootte en heeft tussen de 16 en 300 leden. Deze gemeenschap functioneert meer formeel en gepland dan een organische huisgemeente. Ze is georganiseerd en heeft gewoonlijk een voorganger, personeel, gemeenschappelijke aanbiddingsdiensten en verschillende programma's. Dit type gemeente werkt vaak parochiaal: ze heeft haar leden in een specifiek geografisch gebied en gebruikt bijna altijd een speciaal kerkgebouw voor haar godsdienstige activiteiten. De leden hebben minder diepgaand contact met elkaar dan in een cel of huisgemeente, daar zijn de congregaties te groot voor en de structuur van een op een zondagse aanbiddingsdienst georiënteerde kerk staat ook niet zoveel organische relatie van haar leden toe.

3. De stadsbrede viering. In samenkomsten vanaf 300 mensen drukken de christenen hun eenheid in de Heer uit, vieren ze wat Hij voor hen heeft gedaan en verwachten ze zijn terugkeer. Deze vieringen worden vaak mogelijk gemaakt door christenen met een apostolische en/of profetische bediening. Deze vieringen kunnen in de open lucht worden gehouden, of in stadions, conferentiecentra en andere grote hallen. Voor degenen die deze samenkomsten bijwonen is het onmogelijk om contact te hebben met alle anderen, ze gaan meestal blij op in de massa.

4. De denominatie is gewoonlijk een nationale of internationale groepering van gemeenten met eenzelfde uitgangspunt, bijv. het netwerk van alle baptisten, methodisten, presbyterianen, mennonieten of pinkstergemeenten.

Het Nieuwtestamentische 'tweesporen'-kerkmodel

In het Nieuwe Testament vinden we expliciet maar twee van deze vier gemeenteniveaus terug: de huisgemeente of cel (niveau 1) en de stadsbrede kerk (niveau 3), denk aan de kerk in Antiochië (Hand.14:27) en de kerk in Jeruzalem (Hand. 15:4). De kerk van Antiochië was niets anders dan het totaal aan huisgemeenten in Antiochië, niet het totaal van alle denominaties, simpelweg omdat er in die tijd nog geen denominaties waren.

De huisgemeente biedt een gezonde gezinsomgeving, waar iedereen een 'thuis' kan vinden. Christenen delen er hun leven en zijn er verantwoordelijk voor elkaar. Ze gáán niet naar de kerk, maar zíjn kerk op de plaats waar zij de meeste tijd van hun leven doorbrengen: in hun huizen en appartementen, op de wegen en pleinen, in de scholen, kantoren en cafés.

De stadskerk is de gemeenschappelijke dimensie van de gemeente, waar alle christenen uit de stad of de regio regelmatig of onregelmatig samenkomen voor grote vieringen, die vaak een grandioze inspiratie van God ademen. Dat is de plaats waar de huisgemeenten kunnen samensmelten en zich verbinden met de rest van het Lichaam van Christus, elkaar zien en deel worden van het grotere geheel. Daar vinden zij hun plaats in het netwerk en kunnen zij apostolisch onderwijs en profetische visie ontvangen. Dit leidt tot een zeker 'maalstroom-effect', waardoor de samenleving niet voorbij kan gaan aan wat er gebeurt. Soms doet dit verschijnsel zich ook voor bij krachtige evangelische bijeenkomsten of conferenties, zoals de meesten van ons die wel kennen. Zo'n samenkomst van de stadskerk kan een hele stad of regio schudden.

Geografische identiteit

De kerk in het Nieuwe Testament werd genoemd naar de plaats waar ze samenkwam en droeg niet de naam van een denominatie. De kerk van de stad of regio was de som van alle huisgemeenten in een stad of regio. De kerk van Efeze, Antiochië, Jeruzalem of Corinthe bestond uit alle wedergeboren gelovigen van die stad. Paulus schreef zijn brieven aan de Romeinen, de Galaten, Efeziërs en Corinthiërs, de gemeenschappelijke identiteit van het Lichaam van Christus in de verschillende gebieden. Als God naar jouw stad kijkt, wat ziet Hij dan? De kerk in Houston, Hamburg, Taipei, Buenos Aires en Johannesburg. De kerk in Amsterdam, Maastricht, Ede, Zwolle en Lutjebroek. Zie jij ook wat Hij ziet?

Overwinnen van het denominatie-denken

In de loop van de kerkgeschiedenis zijn de congregaties (niveau 2) gekoppeld aan kerkgenootschappen die denominaties genoemd worden. Zij hebben een gemeenschappelijke 'denominator' (kenmerk). Zij zijn herkenbaar aan een bepaalde leer (baptisten, pinkstergelovigen) of methode (methodisten, presbyterianen), een stichter (lutheranen, calvinisten, mennonieten), plaats (moraviërs, anglicanen) of confessie (katholieken, orthodoxen, onafhankelijken). Op dit moment bestaan er wereldwijd ongeveer 30.000 (!) verschillende denominaties.

Wat zou Paulus daarvan gezegd hebben? Paulus had van de Corinthiërs gehoord dat sommigen zeiden "ik volg Paulus" en anderen "ik volg Apollos" en weer anderen "ik volg Christus". In onze tijd zou er staan: "ik ben gereformeerd, ik ben baptist, pinkster of methodist." De reactie van Paulus daarop was: "is Christus verdeeld?" (1Cor. 1:12,13) Het antwoord is een duidelijk nee. Paulus heeft geen goed woord over voor de denominaal georiënteerde Corinthiërs. "Want wanneer de één zegt: ik ben van Paulus; en de ander: ik van Apollos; zijt gij dan niet onveranderde mensen?" (1Cor. 3:4) Paulus zegt hier dat deze mentaliteit van verbrokkelend denken leidt tot christenen die stil staan, alleen melk drinken en geen vast voedsel kunnen verteren omdat zij "louter kinderen in Christus zijn". Dan gaat hij door met het verwijzen naar de enige oplossing voor dit dilemma: het kruis van Jezus. In het kruis van Jezus ligt het enige ware antwoord voor het verdeelde Lichaam van Christus: zelfverloochening, de kruisiging van onze trots, het loslaten van zelfzuchtige belangen, berouw van het prediken van onszelf en het ons onderdanig onderwerpen aan elkaar.

Zal de eenheid van het Lichaam van Christus een romantische droom blijven, een ver verwijderd visioen, een lege kreet van politiek-correcte kerkleiders voor de komende 2000 jaar? Of zijn er ergens op deze planeet discipelen van Jezus die God meer vrezen dan mensen, die radicaal zijn en consequent genoeg om de duidelijke normen van het Woord van God te gehoorzamen? Waar is de stad op deze aarde die de eerste stap zet?

Tot op de dag van vandaag is de zondagmorgen het meest in verlegenheid brengende tijdstip van het christendom. Het moment van de week waarop het hele christendom in alle richtingen uiteen wordt geblazen door een onzichtbare wind. Christenen verlaten hun huizen en haasten zich naar verschillende kerken en preekcentra, elkaar vaak passerend op hun weg daar naar toe. De tijd van dit soort christendom is voorbij. Haar uren zijn geteld omdat het God niet tot eer strekt, het niet bijbels is en het ook niet in waarheid de apostolische taak en missie van de kerk kan volbrengen.

Verandering van sporen: van 2/4 naar 1/3

Eerder in dit artikel heb ik aangegeven dat de bijbelse gemeente uit twee niveaus bestaat: niveau één en drie. Anders gezegd: de kerk is als een trein die op twee rails rijdt die samen één spoor vormen. Rail 1 (het huis) en rail 3 (de stad of streek). Dit is waar het zichtbare christelijke leven op de meest gezonde manier tot uitdrukking komt. Tot nu toe hebben de meeste gemeenten hun identiteit gezocht in de niveaus 2 (de congregatie of één-voorganger-gemeente) en 4 (een speciale denominatie). De meeste christenen worden zo in beslag genomen door de programma's en activiteiten binnen hun congregatie plus de tijdelijke betrokkenheid bij denominale agenda's, dat zij in de praktijk effectief geïsoleerd zijn van de rest van het Lichaam van Christus in een stad of regio. Velen hebben geen tijd om zich bezig te houden met andere christenen in hun eigen omgeving, omdat de denominaties waartoe zij behoren verschillende programma's hebben en praktisch parallelle werelden creëren. Zij voelen zich verplicht om daaraan vast te houden.

Het resultaat is niets minder dan geïnstitutionaliseerde inefficiëntie en de doodslag voor samenwerking. Veel christenen lijden bovendien aan een drastische soort van geestelijke ondervoeding door het te lange tijd gericht zijn op een klein deeltje van de grote kerk van God. Als gevolg daarvan ontwikkelen zij een ongezonde stam-mentaliteit en hebben de neiging tot 'spirituele incest'. Ook bestaat de kans dat zij net zo'n gevoel van superioriteit ontwikkelen als de Corinthiërs van vroeger. Zij kunnen zich bevoorrecht gaan voelen omdat zij waken over een unieke geestelijke erfenis of traditie. Of zij voelen zich boven anderen verheven door speciaal gekoesterde inzichten en ervaringen of door speciale verbindingen met buitengewone dienaren van God.

Het goede nieuws is echter dat God deze opzet verandert. Veel christenen, vooral jongeren, accepteren dit niet langer als een onveranderlijk feit. Zij weten instinctief dat er iets grondig verkeerd is met het denominale systeem van 2 en 4 en dat God de kerk nooit zo heeft bedoeld. Als het door mensen is bedacht, dan is het terecht dat God het ongedaan maakt. De grote Hersteller van de Waarheid brengt leven en gezondheid terug in zijn Lichaam. Het is niet alleen de globalisering die christenen ertoe brengt om buiten hun eigen hokje te kijken en de gemeenschap met andere christenen in hun stad of regio te zoeken. Zij verlangen er ook naar om hun levens op plaatselijk niveau te delen en in stadsbrede ontmoetingen feest te vieren. Het is Gods Geest die iets bijzonders aan het doen is in deze tijd, die de eenheid en apostolische efficiëntie in de Gemeente herstelt.

Tijd voor een profetisch samengaan

De komende maanden en jaren zullen we een samensmelten gaan zien van christenen, groepen en zelfs hele kerken die erkennen dat zij dezelfde geestelijke genetische code hebben. Zij zullen veel meer samen willen werken in hun wijk, stad of regio, omdat zij aanvoelen dat dit is wat de Heer van hen wil. In een groeiend aantal steden en regio's zullen kerken gaan zien dat wat hen samenbindt oneindig meer is dan wat hen in het verleden scheidde. Het zal niet alleen maar een louter technisch gegeven zijn. Het zal een levensveranderende openbaring voor hen zijn dat zij een krachtige gemeenschappelijke 'denominator' hebben, een gemeenschappelijke visie, overeenkomstige waarden en dezelfde hartslag omdat zij eenvoudigweg dezelfde God hebben.

Veel traditionele kerken en ook veel van de nieuwe onafhankelijke gemeenten die in de laatste 20 jaar zijn gesticht, groeien niet of maar heel weinig. Zij hikken tegen een formidabele groeibarrière aan. Hun leden worden bezig gehouden met talloze programma's en activiteiten binnenshuis. De voorgangers verkeren in verschillende stadia van stress of lijden aan burn-out. De financiële verantwoordelijkheden zijn vaak terneerdrukkend en bijna iedereen weet dat er iets mis is. Er zit iets verkeerd.

Klinkt dat bekend?

Kerk X in Y ontvangt een fascinerende offerte om een grote zaal met Z zitplaatsen te kopen. Hoewel het project veel te groot en te duur is, ontstaat het begin van een levendige discussie. Sommigen zijn ervan overtuigd dat God hen de lang verwachte opwekking biedt. Immers met deze zaal is er ruimte voor groei van de gemeente. Anderen zijn minder enthousiast en waarschuwen tegen het op zich nemen van zo'n zware financiële last die verlammend kan werken. Zij komen overeen om de zaak in gebed aan God voor te leggen en ook verscheidene commissies buigen zich erover. Het resultaat van deze onderzoeksfase is echter niet eenduidig. De weg vooruit lijkt geblokkeerd. Partijen met verschillende denkbeelden zijn meer dan ooit verdeeld. Hoe zorgvuldig zij ook hun financiële plannen opstellen, zij kunnen de eindjes niet aan elkaar knopen. Waardevolle leden stappen vanwege de kwestie op. De bouwcommissie lijkt in kringetjes rond te draaien. Het lijkt een doodlopende weg. Na zes maanden van twijfel koopt een zakenman de zaal en gebruikt die voor commerciële doeleinden.

Wanneer je dezelfde situatie bekijkt vanuit het perspectief van de opkomende stadskerk, komt het verloop van de gebeurtenissen er anders uit te zien. God wil de zaal niet aan kerk X geven, maar aan de stadskerk, het collectieve Lichaam van Christus in de stad. Hij wil het Lichaam zegenen, niet alleen een arm of een been en de rest erbuiten laten. Wat God wil is voorzien in een plaats voor de stadskerk en haar stadsbrede vieringen. Waarschijnlijk als antwoord op de vele serieuze gebeden van plaatselijke christenen voor opwekking en eenheid. Als de enkele gemeente niet begrijpt dat God Zijn eigen Lichaam niet zo verdeeld ziet als de mensen, dan zal zij Gods bedoelingen volledig verkeerd interpreteren en consequent proberen om het leeuwendeel van zijn zegeningen voor en door zichzelf te laten werken.

De '2 procent'-architectuur

Ik zie dat God herhaaldelijk aan christenen in verschillende steden en regio's grote gebouwen, zalencomplexen en grond aanbiedt. Een moderne variant van de zuilengang van Salomo waar de vroege kerk in Jeruzalem samenkwam. Deze plaatsen zijn heel geschikt voor stadsbrede samenkomsten. Mijn inschatting is dat de groeiende stadskerk in veel landen uiteindelijk 10 procent van de inwoners van een regio tot zich zal trekken. Als zo'n zalencomplex meerdere keren gebruikt zou worden, laten we zeggen gemiddeld vijf keer per week, dan zou zo'n centrum dus ruimte moeten bieden aan 2 procent van de inwoners van een stad of regio.

Door de dood naar het leven

Ontelbare profetieën, waarschuwingen, preken en oproepen zijn uitgegaan van en naar christelijke leiders, oudsten en voorgangers. Deze oproepen hadden vaak te maken met de verdeeldheid in het Lichaam van Christus. De harde realiteit is dat wanneer we doorgaan met het mijden van het kruis van Christus, er geen ware kerk zal zijn. Als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft zij op zichzelf. Maar wanneer zij sterft, produceert zij veel vrucht. Deze dynamiek geldt niet alleen voor individuele christenen, maar ook voor de kerk als geheel.

Wat ik zie gebeuren is dat kerken en groepen die zich door de Geest laten leiden en volwassen genoeg zijn, zich ontworstelen aan de verlammende mentaliteit van gemeentelijke onafhankelijkheid en autocratie. Zij overbruggen alle kleine verschillen en strekken zich naar elkaar uit. Ik zie ze nu al vrede sluiten, huilen, bidden en lachen; ze vallen in elkaars armen en smelten samen tot iets nieuws. Een door God gemaakte kerk van Gods afmeting. Dit zal de profetische start zijn van een nieuw hoofdstuk in de kerkgeschiedenis.

Hoe gaat dit dan in zijn werk?

- De kerken en groeperingen die hier klaar voor zijn smelten samen tot een unieke beweging met een geografische in plaats van een denominale identiteit: de stadskerk.
- Zoveel mogelijk wedergeboren christenen komen keer op keer samen voor stadsbrede vieringen.
- Een netwerk van bedieningen (met inbegrip van die uit Ef. 4:11) ontstaat als een regionale voedingsbron en bemoedigingsstructuur.
- Veel huisgemeenten ontstaan in wijken, op scholen, kantoren en overal waar mensen het leeuwendeel van hun tijd doorbrengen.

Wat zijn de voordelen van deze ontwikkeling?

- Er zal een mijlpaal in de eenheid van het Lichaam van Christus bereikt worden.
- Verlichting voor alle voorgangers en fulltime werkers: iedereen werkt minder, maar samen bereiken we meer.
- We kunnen de door God gegeven gaven meer volledig gebruiken. Iedereen zal in staat zijn om binnen de exacte focus van zijn gaven, roeping en zalving (Ef.4:11) te werken en hoeft niet 'alles voor iedereen' te zijn.
- Samen kunnen we traditionele groeibarrières overbruggen (zoals de 80- of 200-barrière).
- Een nieuw hoofdstuk in de plaatselijke kerkgeschiedenis gaat van start en kan uitgroeien tot een profetisch model voor andere steden en regio's.
- Het christendom dat verdeeld was in kleine, ineffectieve fracties, zal een grotere zichtbaarheid verkrijgen en een stem in de stad die moeilijk te negeren is.
- Verlichting voor personeel en vrijwilligers die kerkelijke programma's runnen.
- Door het 'poolen' van gemeenschappelijke voorzieningen op stadsniveau ontstaat een wezenlijke toename van kwaliteit op verschillende bedieningsgebieden, zoals kinderwerk en bijbelonderwijs.
- De stadsbrede vieringen krijgen de grote en meer permanente aantrekkingskracht van doorlopende evangelisatiebijeenkomsten (visnet-functie).
- Gebouwen en zalencomplexen kunnen op stadsniveau gezamenlijk worden gebruikt (en gefinancierd).
- Besparing van middelen (vijf middelmatig grote gebouwen of kerken zijn doorgaans duurder in gebruik en onderhoud dan een groot zalencomplex).
- Deze duidelijke uiting van christelijke eenheid en verzoening zal leiden tot een verbetering van het publieke imago van de kerk.
- Door korte, informele communicatielijnen en een centraal kantoor kunnen fulltime voorgangers in de stad of regio hun werk efficiënter en met meer kwaliteit doen.
- Discipelschap, vermenigvuldiging en integratie van nieuwe gelovigen kan plaatsvinden in de huisgemeenten op wijk- en dorpsniveau. Hulpmiddelen kunnen stadsbreed worden ontwikkeld en ter beschikking gesteld.
- Het zondagmorgen-preektoerisme zal sterk gereduceerd worden, wat geld, tijd en schroom scheelt.
- Meer effectieve kerkdiscipline: 'zwarte schapen' kunnen op stads- of regioniveau effectiever worden gedisciplineerd en zullen moeilijker van de ene naar de andere kerk kunnen overstappen zonder hun leven te beteren.
- Het hoge percentage onkerkelijke christenen en zij die verwond of uitgestoten zijn door de bestaande structuren, vinden een revolutionair nieuw kerkconcept om zich in te voegen.
- Iedere kerk of gemeente heeft specifieke sterke kanten die kunnen samenvloeien in een stadsbrede (gezamenlijke) 'pool'. Hierdoor kunnen de krachten op het vlak van training, evangelisatie, gebed, public relations, etc. worden gebundeld.
- De 'glazen scheidingswanden' van denominaties, die een goede kruisbestuiving verhinderen, zullen verdwijnen.
- Jongeren krijgen een geschikt platform. De meesten van hen zijn niet geïnteresseerd in denominaties, maar zoeken kleine groepen waar zij zichzelf kunnen zijn. Zij vinden het ook fijn om deel te nemen aan dynamische stadsbrede of regionale vieringen.
- Het constante conflict van beschikbare tijd en de botsing van afzonderlijke belangen zullen sterk verminderen omdat degenen die de Gemeente fulltime dienen zullen stoppen met het leven naar hun eigen agenda's, programma's en afspraken.
- Een echt postmoderne structuur van bevrijdende diversiteit is veel meer klaar voor de toekomst en aanvaardbaar voor het algemene publiek.
- Het christendom krijgt een meer betekenisvolle vorm. Het is niet langer alleen een Jood onder de Joden en een Griek onder de Grieken, maar wordt wereldomvattend voor wereldburgers, echt plaatselijk voor patriotten, en zelfs de Y en Z voor generatie X.

Spring over muren

Op dit moment zie ik vier wegversperringen van formaat, die in de geest van veel christenen uitgegroeid zijn tot verlammende bolwerken (gedachtenpatronen) die overwonnen moeten worden. Dit zijn de vier 'muren' waar wij vandaag in geloof overheen moeten springen (Ps. 18:29) voordat er een opmerkelijke verandering plaats zal kunnen vinden.

1. De institutionalisatie van vleselijke christenen ("waarom kan ik geen gemiddelde zondagmorgenchristen zijn zoals iedereen").
2. Denominatie-denken ("ik ben lid van de beste kerk ter wereld").
3. De congregationele misinterpretatie van de kerk ("de één-voorganger gemeente is de echte kerk").
4. De hiërarchische, religieuze misinterpretatie van bijbels leiderschap (en daardoor de kerkstructuur) als piramidevormig en top-down.

Praktische stappen

Jezus is het Hoofd van zijn Gemeente en een goede strategie vloeit voort uit intimiteit met Hem. Het kopiëren van geestelijke recepten voor snel succes heeft afgedaan. Daarom zal dit proces beginnen in verschillende gedaanten, die geen vast model, patroon of regels volgen die in iedere stad eenvormig zijn. Hoewel er natuurlijk wel overeenkomstige principes zijn die we niet uit het oog mogen verliezen. Daarom wil ik slechts een paar opmerkingen maken over elementen waarvan ik geloof dat ze niet voor onderhandeling vatbaar zijn en die op hun plaats moeten zijn voordat zo'n belangrijke hervorming van het christendom kan plaatsvinden.

- Het is nooit een structuur, hoe bijbels ook, die het christendom van buiten naar binnen verandert, maar een levensveranderende ontmoeting en relatie met Jezus. Het is het vernieuwende werk van de Heilige Geest en een terugkeer naar bijbelse waarden die ons allen van binnenuit verandert.
- Een aanzienlijk deel van de christenen in een stad of regio is klaar om op een Bereaanse manier (dus met hun bijbels open, Hand.17:11) met dit voorstel in zee te gaan. Zij verschuilen zich niet langer achter menselijke tradities.
- Die kerken, gemeenten, groepen en individuen die kunnen instemmen met deze visie en haar waarden en die er hart voor hebben, beginnen voorzichtig met het proces van verandering en samensmelting. Ik verwacht dat tussen de 1/3 en de 2/3 van alle wedergeboren christenen uit een bepaald gebied of stad in de komende jaren zullen overgaan naar een stadskerk. De gemeenten, groepen en individuen die er de voorkeur aan geven om op de traditionele voet door te gaan, moeten in staat zijn dit zonder gezichtsverlies te doen en een doorlopende uitnodiging hebben om op ieder tijdstip in de toekomst alsnog aan het proces deel te nemen.
- Christelijke leiders zijn er klaar voor om te stoppen met het promoten van hun eigen agenda's. Zij zijn klaar om in nederigheid de ander hoger te achten dan zichzelf en deel te worden van iets veel groters dan zij ooit in hun eentje zouden kunnen bereiken.
- Onderwerp jezelf aan elkaar (Ef.5:21). Het einde van het wereldlijke éénmansprincipe van leiderschap vereist een belangrijke stap in nederigheid. Nummer-één-personen (senior voorgangers, bestuursvoorzitters, directeuren, enz.) van kerken en gemeenten zullen moeten 'aftreden' en op de tweede plaats komen, zoals ieder ander in het priesterschap van alle gelovigen. Als iedereen zich onderwerpt aan elkaar, dan is niemand nog langer nummer één, behalve Jezus Christus.
- We zullen moeten ophouden met het werken op basis van status en georganiseerde verantwoordelijkheden. We moeten gaan werken op basis van geestelijk functioneren en noodzakelijk wederkerig vertrouwen. We zullen top-down leiderschap en andere gedelegeerde autoritaire systemen waarmee gewerkt wordt moeten loslaten. Niet onder of boven elkaar, niet langer in piramidevormige machtsstructuren, maar in saamhorigheid en samenwerking van gaven en roepingen.
- We zouden een gemeenschappelijke geloofsverklaring, zoals de declaratie van Lausanne of de geloofsverklaring van de Evangelische Alliantie kunnen omarmen, of samen in de stad of regio een nieuwe verklaring kunnen opstellen.
- Zoek eerst het Koninkrijk van God. Bouw niet je eigen kerk, gemeente of imperium. Dit zou een gemeenschappelijke 'denominator' en een fundamentele waarde voor iedere betrokkene moeten zijn.
- 'Streef naar het welzijn van de stad' zal belangrijker worden dan 'ieder van ons gaat zijn eigen weg'.

OVER DE AUTEUR:
Wolfgang Simson is strategieconsultant, onderzoeker en journalist. Hij studeerde theologie en missiologie in Zwitserland, België en de Verenigde Staten, en reisde intensief de wereld rond om onderzoek te doen naar groeiende kerken en gemeentestichtingsbewegingen. Hij is bestuurslid van zowel de Duitse als de Britse Gemeentegroei Associaties, en is tevens redacteur van DAWN Fridayfax. Simson is van Hongaarse, Duitse en Joodse afkomst en is getrouwd met Mercy; zij hebben drie zonen.

Vertaling: Barend van Iterson
Redactionele bewerking: Marc van der Woude