Door: Marc van der Woude

Begint opwekking altijd met gemeenteleiders? Die indruk zou je kunnen krijgen als je de 'Transformations'-video bekijkt. Hier schitteren enkele vooraanstaande pastors die met gevaar voor eigen leven de confrontatie aangingen met de duisternis in hun stad. En God beantwoordde hun geloof en volharding met een krachtig werk van de Heilige Geest.

Toch is dit maar EEN kant van het verhaal. Immers wie had er ooit van deze gemeenteleiders gehoord voordat de opwekking in hun stad wereldkundig werd gemaakt? De meeste opwekkingsleiders worden tegen wil en dank bekend. Ze zoeken het zelf niet; het is God die hen op Zijn 'kairos'-tijd naar voren schuift. En vaak is er dan ook een trouwe, onzichtbare kern van bidders die de weg daarvoor op hun knieen hebben gebaand.

Onzichtbare en onaanzienlijke leiders
Volgens George Otis jr, de uitgever van de 'Transformations'-video, is 'volhardend leiderschap' een noodzakelijke factor voor opwekking. Maar daarmee is nog niet gezegd dat God automatisch zijn oog laat vallen op zichtbare, gevestigde gemeenteleiders. Sterker nog: de kerkgeschiedenis laat zien dat God veel vaker onzichtbare en onaanzienlijke leiders-in-de-dop gebruikt dan geestelijke 'hotshots' met een gevestigde bediening.

Toen Mozes, Gideon, David, Petrus en Johannes door God werden geroepen, hadden ze bepaald geen vooraanstaande positie. Ze behoorden niet tot de geestelijke elite van hun tijd. Net zo min als andere opwekkingsleiders in de kerkgeschiedenis. Waarom werd de onaanzienlijke Franciscus van Assisi leider van een krachtige vernieuwingsbeweging in de Middeleeuwen? Waarom zette de eenvoudige monnik Maarten Luther een reformatie in beweging? Waarom werd de jonge mijnwerker Evan Roberts katalysator in de opwekking van Wales? Kiest God niet juist het 'onaanzienlijke' uit om zichzelf te verheerlijken? (1 Cor. 1:28)

Huisvrouw leidt 180.000 bidders
Toen ik drie jaar geleden in Brazilie was, ontmoette ik een huisvrouw van middelbare leeftijd, Elisabeth Cornelio. Zij vertelde dat God haar tien jaar geleden riep om met vrouwen uit andere gemeenten te gaan bidden. Maar haar voorganger wilde daar niets van weten. Hij zei: "Mensen uit andere gemeenten zijn onze broers en zussen niet, het zijn hooguit onze neven en nichten." Daar zat Elisabeth natuurlijk wel mee: God riep haar, maar haar voorganger wilde haar zijn zegen niet geven. Ze koos ervoor om God te gehoorzamen boven haar pastor en werd haar gemeente uitgezet. Nu, meer dan tien jaar later, leidt ze een gebedsbeweging van 180.000 (!) voorbidders. Ze wordt regelmatig door de burgemeester van haar stad geconsulteerd en de politie stuurt wekelijks gebedsverzoeken naar haar kantoor.

Geestelijk leiderschap heeft maar weinig te maken met positie en aanzien. Echte leiders zijn zij die gehoorzaam zijn als God hen roept, en blijven volharden als het tegenzit, hun oog gericht houdend op Degene die van wie alles komt... dat geeft echte geestelijke autoriteit.